Historia Energiewende

Pełna kompensacja kosztów dla fotowoltaiki

W końcu lat 80-tych lokalne przedsiębiorstwa energetyczne w trzech niemieckich miastach wprowadziły pełną kompensację kosztów dla fotowoltaiki - system będący prototypem taryf gwarantowanych. Krótko potem zaowocowało to wprowadzeniem pierwszego systemu taryf gwarantowanych na terenie całego kraju.

Nie tylko wspomniany już Wolf von Fabeck poszukiwał nowych sposobów zastąpienia energii jądrowej i w coraz większych stopniu, węglowej. W końcu także kwaśne deszcze doczekały się należytej uwagi, podobnie jak spowodowane przez człowieka zmiany klimatyczne będące następstwem emisji węgla. Kanclerz Helmut Kohl z partii Chrześcijańskich Demokratów mówił nawet w 1987 r. w Bundestagu o „niebezpieczeństwie drastycznej zmiany klimatu na skutek efektu cieplarnianego”.

W końcu lat 80-tych von Fabeck utworzył Stowarzyszenie Energii Słonecznej (SFV) i zdołał przekonać lokalne przedsiębiorstwo energetyczne w rodzinnym Aachen, aby płaciło dwie marki niemieckie za jedną kilowatogodzinę energii słonecznej. Na pozytywną decyzję przedsiębiorstwa wpłynęły obliczenia wskazujące, że koszt pokrycia zapotrzebowania na energię w okresie szczytowym nie różni się znacznie od rozwiązania fotowoltaicznego. Idea kompensacji za wyprodukowaną energię, która wystarcza na pokrycie kosztów inwestycji zyskała miano „modelu Aachen”, choć pomysł ten nawet nie narodził się w Niemczech. W Aachen wzorowano się na projektach przeprowadzonych w dwóch szwajcarskich miasteczkach, a Kalifornia wdrożyła podobne rozwiązania w ramach strategii Standard Offer Contracts już na początku lat 80-tych.

Na tym nie koniec, dwa inne niemieckie miasta – Freising i Hammelburg – wprowadziły program pełnej kompensacji kosztów nawet nieco wcześniej niż Aachen, ale tak się złożyło, że to właśnie ten ostatni przyciągnął najwięcej uwagi. Jednym z ojców sukcesu w Hammelburgu był Hans-Josef Fell z Partii Zielonych, który w późniejszym czasie stał się, wraz socjaldemokratą Hermannem Scheerem, głównym architektem ustawy o źródłach odnawialnych (EEG) z 2000 roku.

Zanim to jednak nastąpiło, małe i rozproszone po całym kraju osiągnięcia spowodowały, że w 1991 r. stworzono w Niemczech pierwszy system taryf gwarantowanych. Autorstwo ustawy przypadło, bardzo nietypowo, koalicji Zielonych i Chrześcijańskich Demokratów. W owym czasie interesy obydwu partii były bardzo poróżnione i chociaż od tego czasu klimat między nimi znacznie się poprawił, w procesie formułowania ustawy CDU postawiła warunek, aby propozycja została poddana pod głosowanie nie jako wspólny projekt Chrześcijańskich Demokratów i Zielonych, ale jako indywidualna inicjatywa tych pierwszych.

Mówi się, że niewiele brakowało, aby ta zaledwie dwustronicowa ustawa w ogóle nie została uchwalona. Głosowanie nad nią było ostatnim punktem w porządku obrad sesji parlamentarnej, mającej miejsce w 1990 r. i przeszła ona głównie dlatego, że CDU była zdania, że kilka wiatraków nikomu nie zaszkodzi.